© 2017 by Hans Thé

Het maken van de installatie als gongtempel voor verschillende religies is één van de ideeën die ontstaan is bij Sinta Wullur in haar lijn van ‘overbrugging van culturen’. Als uitvoerend musicus beoefent ze zowel westerse muziek als traditionele gamelan uit Indonesië en klassieke zang uit India. Hierdoor is haar bron van inspiratie voor haar composities een vat van versmelting van muziek uit die culturen. Als kind van twee culturen, met Indonesië als geboorteland en Nederland het land waar ze grotendeels woont, draagt ze het concept van de wereldburger uit.

 

Opera-regisseur Miranda Lakerveld heeft zich verdiept in traditioneel muziekdrama buiten Europa. Ze creëert nieuw muziektheater door vormen die in de traditie geworteld zijn met elkaar in dialoog te laten gaan. De structuur van ‘Temple of Time’ is door haar gesmeed tot een theatraal ritueel door religieuze teksten uit verschillende tradities over de tijd met elkaar in dialoog te laten gaan, en zich voor de regie door ceremonies over de tijd te laten inspireren.  

 

Respect voor elkaars traditie is een sleutelwoord, evenals verbinding. ‘Temple of Time’ wil religies samenbrengen, mensen samenbrengen in een beleving die ze met elkaar en met de muzikanten ondergaan.”

Sinta Wullur is geboren in Bandung op Java en woont sinds haar tiende in Nederland. Nadat ze in 1982 haar diploma piano behaalde aan het Amsterdams conservatorium, studeerde ze compositie bij Ton de Leeuw, Theo Loevendie en Louis Andriessen. In die tijd begon ze zich ook te verdiepen in Aziatische muziekstijlen, met name Indiase en Indonesische zang, en de gamelantradities van Java en Bali. Wullur reisde naar Indonesië om zich daar de muziekpraktijk eigen te maken. Ze speelde in diverse Nederlandse gamelanensembles. 

In haar muziek streeft ze ernaar om westerse en oosterse tradities met elkaar te verbinden, onder meer door te werken met ritmische structuren die aan gamelan ontleend zijn. Midden jaren negentig liet ze een gamelan-instrumentarium bouwen dat gestemd is volgens het westerse twaalftoonssysteem, in tegenstelling tot de Indonesische stemming in vijf en/of zeven tonen. Ze richtte het ensemble Multifoon op om deze gamelan te bespelen, vaak in combinatie met westerse instrumenten, zoals een strijkkwartet en een saxofoonkwartet. Het ensemble speelde ook een rol in de Gamelan Symfonie die Peter Schat een paar jaar voor zijn dood schreef. Ze gebruikte deze gamelan ook in haar opera Ramayana, waarvan ze sinds 2001 drie delen geschreven heeft. Vanaf 2013 reisde ze twee jaar door India en Indonesië. Dat leidde tot een verweving van gamelan en Indiase raga in haar composities. In haar meest recente werk legt ze zich toe op improvisatie. In concerten wil ze het publiek deelgenoot maken van een rituele ervaring.

Miranda Lakerveld maakt ensceneringen voor opera en klassieke muziek waarin het verbinden van culturen, religies en artistieke disciplines het belangrijkste uitgangspunt is. Daarvoor richtte ze World Opera Lab op.

Recente projecten zijn 

Orfeo in India (naar Monteverdi) in Ahmedabad, met Europese en Indiase musici en zangers, 

Erda een opera-installatie met muziek van Calliope Tsoupaki bij De Nationale Opera, 

De thuiskomst van Odysseus in Amsterdam-West met muziek van Monteverdi en traditionele muziek uit Marokko en Turkije,

Majnun & Leyla met muziek uit Iran, Marokko, India en Turkije,

een serie debat-/ opera-programma’s over conflicten in het Midden-Oosten in samenwerking met De Balie 

Dans met de zeven sluiers

Met documentairemaker Frank Scheffer werkte zij aan Het innerlijke landschap, een project met film en opera over traditionele Sichuan opera, te zien op het Holland Festival in 2015.

Lakerveld doet sinds 2011 onderzoek naar traditioneel, religieus muziekdrama onder andere in Iran, Japan, China, Mexico en de Tibetaanse gemeenschap in India

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now